Bosnian Arabic English French German Italian Russian Spanish Swedish Turkish

Prvi savremeni privatni dom u Bosni i Hercegovini

NAŠ DOM osnovan je u drugoj polovini 1935. godine pod nazivom “Uboški dom” sa posteljnim kapacitetom od svega 30 ležaja isključivo za potrebe grada, odnosno općine Travnik. Sjedište doma do početka Drugog svjetskog rata bilo je u naselju “Šumeće”. Odmah po završetku Drugog svjetskog rata u oktobru 1945. godine, Okružni narodno-oslobdilački odbor za okrug Travnik, donosi odluku o formiranju Socijalne ustanove pod nazivom “Dom za stara i iznemogla lica” sa smještajem u Turbetu i kapacitetom od 50 ležaja.

Nakon kraćeg vremena, u proljeće 1946. godine, donosi se odluka o dislokaciji ustanove iz Turbeta u Travnik za koju svrhu se dobija građevinski objekat “Medresa” čime ustanova dobiva kapacitet od 80 kreveta.

Kupovinom i adaptacijom jedne stambene zgrade 1952. godine, Dom proširuje svoj kapacitetet za daljnih 30 kreveta. 1964. godine, uz pomoć Fondacije Ryder iz Velike Britanije gradi se još jedan objekat kapaciteta 45 ležaja za hronično bolesne i nepokretne osobe, time Ustanova zaokružuje kapacitet od 155 kreveta smještenih u tri objekta.

Zbog specifičnosti djelatnosti kojom se Dom bavi, te radi opredjeljenja uposlenih da pored relativno zdravih starih osoba, smještaju i opslužuju hronično bolesne i nepokretne osobe, 1968. godine u oktobru mjesecu Dom mijenja naziv u “Socijalno-medicinska ustanova za zaštitu odraslih lica”. U periodu od 1969. do 1982. godine, Ustanova je uz veliku materijalnu pomoć Republičkog fonda za socijalnu zaštitu, Fondacije Ryder, Skupštine općine Travnik, te vlastitim učešćem izgradila šest novih i za to vrijeme, savremenih objekata sa 116 soba i kapacitetom od 290 ležaja.

Sve do 1992. godine ustanova posluje na principu samofinasiranja i pokriva područje cijele tadašnje Jugoslavije. Do 1992. godine kada je usred ratnih djejstava isprekidan platni promet BiH, ustanova ostaje bez osnovnih sredstava za rad. Veliki broj uglavnom stručnih radnika, napušta dom iz straha od svakodnevnog granatiranja šireg područja grada. Od 76 radnika, koliko ih je bilo uposleno prije rata, do kraja 1992. godine ostaje njih samo 35 koji danonoćnim radom u krajnje teškim uslovima (bez struje, vode, lijekova, sanitetskog materijala itd.) uspijevaju socijalno i zdravstveno zbrinuti sve korisnike. Valja napomenuti da se broj onih kojima su usluge bile potrebne povećao uslijed progona velikog broja stanovništva iz Bosanske krajine, tako da ih je u tim danima bilo više od petsto. Bez obzira što su ratne godine za Ustanovu bile izuzetno teške, period od 1995. do 1998. godine, zasigurno će ostati kao najteži period u dugoj historiji Doma. U naznačenom periodu, mnoge humanitarne organizacije koje su pomagale Dom, završavaju svoju misiju, a država još ne uspijeva zaživiti i ponuditi adekvatan tretman za ustanovu ovog tipa.

Muhamed Musemić, direktor